Η ώρα είναι δύο παρά είκοσι.
Θέλω να γράψω,
συγχρόνως να πάω μια βόλτα να περπατήσω.

Βασικά φοράω το μπουφάν μου, δε ξέρω γιατί είμαι εδώ, θα'πρεπε να είμαι έξω
αλλά δε ξέρω που να πάω
μ'αρέσουν τα ήσυχα μέρη κι εδώ δεν έχει κανένα.




δεν ξέρω.

"Cause he is a gay boy
And it shows
But it's ok boy
No one knows"

Συνεχίζω και πέφτω θύμα του ιδιαίτερα αυτοκαταστροφικού εαυτού μου.
Δεν είναι η πρώτη φορά, ξανάγινε, και νιώθω πως σκορπάω

τετάρτη βράδυ

Στην πόλη απόψε βρέχει τ' όνομά σου
τα βήματά σου δεν τ' ακούω πια
ποτάμι μες στους δρόμους τ' όνομά σου
σκεπάζει τη ζωή μου σαν σκιά

Τετάρτη βράδυ, απολυτήριο και τρένο
και να σε κρύβει ένα παράθυρο θαμπό
Τετάρτη βράδυ είναι το σπίτι μου πιο ξένο,
στέκομαι απ' έξω και δε θέλω πια να μπω.

Στην πόλη απόψε βρέχει σαν και τότε
είν' η ζωή μου ένα παράπονο πικρό =/
σε σκέφτομαι μονάχο από τότε
μέσα σ' ομίχλη και μαντίλια στο σταθμό

Λάζαρος Ανδρέου / Άλκηστις Πρωτοψάλτη
~~~~~
φορούσες ένα χακί μπουφάν, με κοιτούσες με αγάπη κι έκανες όνειρα

Το σημερινό μου όνειρο είναι πράσινοι μικροί λόφοι με λίγες παπαρούνες και πολλά χαμομήλια, βελανιδιές και πλατάνια για να ξαπλώνεις από κάτω

ένα δάσος γεμάτο δέντρα αειθαλή, που να περνά ελάχιστος ήλιος, και είναι πάντα σαν να'χει άνοιξη, με ρυάκια και μονοπάτια μεσ'τους θάμνους για περιπάτους

και το σπίτι στο βουνό που σκέφτομαι συνεχώς και θέλω όσο τίποτα

δε θέλω καθόλου ανθρώπους

Λύση συνέχειας του δέρματος

Όταν η αρρώστια τον γονάτισε, οι φίλοι δεν έδειξαν καμιά κατανόηση.
Παρόλα αυτά, μπήκαν πια ολοκληρωτικά στο σπίτι, για να τον βοηθούν

Αν και γνώστες, δεν τον βοήθησαν διόλου, οι κατακλίσεις τον διέλυσαν
Φεύγοντας, να πάνε και λίγο στα σπίτια τα δικά τους, του έπαιρναν τα πράγματα του
χωρίς να ρωτήσουν

Κάποια στιγμή σταμάτησαν να πηγαίνουν, γιατί είχαν πολλά σοβαρά
να συζητήσουν μόνο μεταξύ τους
και ο φαρμακοποιός πουλούσε πλέον την νιμεσουλίδη πιο ακριβά, διπλάσια τιμή

άρχισε να σαπίζει.

me like very much =]