me like very much =]
Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009
Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009
Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009
Πάλι, βρέθηκα πάλι μ'αυτές τις απαίσιες σκέψεις που μου είχα υποσχεθεί να μη ξανακάνω
Αυτή τη φορά αλλάζει το σκηνικό...
Η πόλη είναι μεγαλύτερη, οι δερματολόγοι-αφροδισιολόγοι περισσότεροι, οι δρόμοι γεμάτοι, οι καρδιολόγοι αμέτρητοι και τα φαρμακεία απλά εκθαμβωτικά.. γιατί;
Εντούτοις, αυτή τη φορά είμαι προετοιμασμένος. Και έχω και κάποια εμπειρία. Έτσι αντέδρασα σχεδόν σπασμωδικά, και πέτυχα μια -μικρή- νίκη. Ειλικρινά όμως, δε ξέρω πόσες αντοχές έχω. Και εκνευρίζομαι και συγχρόνως σιχαίνομαι που το ξέρω και το βλέπω να'ρχεται. Το μυαλό μου, αυτό το μυαλό μου...
Αυτή τη φορά αλλάζει το σκηνικό...
Η πόλη είναι μεγαλύτερη, οι δερματολόγοι-αφροδισιολόγοι περισσότεροι, οι δρόμοι γεμάτοι, οι καρδιολόγοι αμέτρητοι και τα φαρμακεία απλά εκθαμβωτικά.. γιατί;
Εντούτοις, αυτή τη φορά είμαι προετοιμασμένος. Και έχω και κάποια εμπειρία. Έτσι αντέδρασα σχεδόν σπασμωδικά, και πέτυχα μια -μικρή- νίκη. Ειλικρινά όμως, δε ξέρω πόσες αντοχές έχω. Και εκνευρίζομαι και συγχρόνως σιχαίνομαι που το ξέρω και το βλέπω να'ρχεται. Το μυαλό μου, αυτό το μυαλό μου...
Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009
Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009
Τετάρτη, 04 Νοεμβρίου 2009
Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009
Η Συνειδητοποίηση δεν είναι κάτι εύκολο για τον καθένα.
Για μένα τουλάχιστον, δεν είναι
Εν ολίγοις, σε ό,τι έχει να κάνει μ'αυτό, είμαι ηλίθιος·
και σαν ηλίθιο μ'αντιμετωπίζουνε.
Βέβαια, αυτό ΔΕΝ σημαίνει οτι δεν έχω καμία εμπειρία.
Ναι... λόγου χάρη, από μικρός έπρεπε να συνειδητοποιήσω το βρώμικο σώμα...
Ας είναι.
Τώρα, εδώ που είμαι κι έτσι όπως είμαι, καταλαβαίνω.
Ειδικά όταν πια, τώρα τουλάχιστον, ξέρω πως ΔΕΝ γίνεται αλλιώς. (και ξανά)...
Οπότε, κάπου εδώ πρέπει να εξαφανιστώ·
και ν'απέχω, αφειδώς.-
Για μένα τουλάχιστον, δεν είναι
Εν ολίγοις, σε ό,τι έχει να κάνει μ'αυτό, είμαι ηλίθιος·
και σαν ηλίθιο μ'αντιμετωπίζουνε.
Βέβαια, αυτό ΔΕΝ σημαίνει οτι δεν έχω καμία εμπειρία.
Ναι... λόγου χάρη, από μικρός έπρεπε να συνειδητοποιήσω το βρώμικο σώμα...
Ας είναι.
Τώρα, εδώ που είμαι κι έτσι όπως είμαι, καταλαβαίνω.
Ειδικά όταν πια, τώρα τουλάχιστον, ξέρω πως ΔΕΝ γίνεται αλλιώς. (και ξανά)...
Οπότε, κάπου εδώ πρέπει να εξαφανιστώ·
και ν'απέχω, αφειδώς.-
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)