σαπίζουμε

ήθελα πολύ να γράψω κάτι αλλά το ξέχασα. όλο ξεχνάω τελευταία

Σε λιγότερο από 10 μέρες έχουμε άνοιξη

Η θλίψη μου είναι παντού αυτό το πρωινό, ο ιδίος έκανα ο,τι έπρεπε γι'αυτό - κάθεται δίπλα μου τώρα. Τα ρούχα μου στο κρεββάτι του είναι τελείως αντιαισθητικά. Θα θελα να φορέσω αυτόν για να βγω έξω. Πέρασα την λεπτή γραμμή, εγκαταλείπω σιγά σιγά την προσπάθεια, αυτή τη στιγμή στρίβω από τον καπνό του. Όχι οτι έχει και νόημα, απορώ άλλωστε γιατί ξημέρωσε, ο ήλιος τα τσιμέντωσε όλα. Θέλω να με αφομοιώσεις, δεν ανοίγεις μια πόρτα και πας αλλού, είναι ψέμα αυτό

I must take care of myself from now on, because I am his

Τελικά ήρθες
ένα απόγευμα
έβηξες διακριτικά
και άρχισες...

Το ξέρω πως, δεν θα μου έρθεις, καθόλου
Ούτε σήμερα, ούτε αύριο, και το χθες μας έχει ήδη περάσει
κι έτσι δεν έχω την ανάγκη να νιώθω όμορφος
δε βρίσκω τον λόγο να κοιτάω το τηλέφωνο
δεν έχει νόημα να δακρύσω