Σκεφτόμουν σήμερα πως, μικρότερος, μπορούσα να τρέχω και να τρέχω σ'όμορφα πράσινα βουνά χωρίς να κουράζομαι καθόλου
κυνηγούσα κι'έπιανα λαγούς με γιλέκα και δεν έδινα δεκάρα -

πίστευα ότι μπορεί, & άνηκα.


τώρα με το παραμικρό, με πιάνει αυτή η άθλια κούραση, η δυσκολία στην αναπνοή και πόνος στο στομάχι.

Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι συνεχώς την λέξη άνθρωπος

συνοδεύεται όμως ανεξαιρέτως από το επίθετο ηλίθιος
είμαστε ηλίθια όντα, διαστοφικά εγωιστές και αδύναμοι να αγαπήσουμε
ΔΕΝ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ, κατερίνα

αλλάζουν τα πράματα στην περίπτωση ενός Έρωτα - αλλά κι'αυτός λένε λήγει σε μόνο 6 μηνες

συμφέρον - ανάγκη - το εγώ -
τίποτα

απομυθοποίησις..
στο μεγαλείο της

παράξενο συναίσθημα

και δε σε αμφισβήτησα ποτέ, ποτέ, ποτέ
αυτό να το θυμάσαι
έκανα το αντίθετο, σε μένα, σε όλους

έλεγα μάλλον ψέμματα
άλλα όλα φτάνουν κάπου όπου...

Η ώρα είναι δύο παρά είκοσι.
Θέλω να γράψω,
συγχρόνως να πάω μια βόλτα να περπατήσω.

Βασικά φοράω το μπουφάν μου, δε ξέρω γιατί είμαι εδώ, θα'πρεπε να είμαι έξω
αλλά δε ξέρω που να πάω
μ'αρέσουν τα ήσυχα μέρη κι εδώ δεν έχει κανένα.




δεν ξέρω.

Συνεχίζω και πέφτω θύμα του ιδιαίτερα αυτοκαταστροφικού εαυτού μου.
Δεν είναι η πρώτη φορά, ξανάγινε, και νιώθω πως σκορπάω

τετάρτη βράδυ

Στην πόλη απόψε βρέχει τ' όνομά σου
τα βήματά σου δεν τ' ακούω πια
ποτάμι μες στους δρόμους τ' όνομά σου
σκεπάζει τη ζωή μου σαν σκιά

Τετάρτη βράδυ, απολυτήριο και τρένο
και να σε κρύβει ένα παράθυρο θαμπό
Τετάρτη βράδυ είναι το σπίτι μου πιο ξένο,
στέκομαι απ' έξω και δε θέλω πια να μπω.

Στην πόλη απόψε βρέχει σαν και τότε
είν' η ζωή μου ένα παράπονο πικρό =/
σε σκέφτομαι μονάχο από τότε
μέσα σ' ομίχλη και μαντίλια στο σταθμό

Λάζαρος Ανδρέου / Άλκηστις Πρωτοψάλτη
~~~~~
φορούσες ένα χακί μπουφάν, με κοιτούσες με αγάπη κι έκανες όνειρα

Το σημερινό μου όνειρο είναι πράσινοι μικροί λόφοι με λίγες παπαρούνες και πολλά χαμομήλια, βελανιδιές και πλατάνια για να ξαπλώνεις από κάτω

ένα δάσος γεμάτο δέντρα αειθαλή, που να περνά ελάχιστος ήλιος, και είναι πάντα σαν να'χει άνοιξη, με ρυάκια και μονοπάτια μεσ'τους θάμνους για περιπάτους

και το σπίτι στο βουνό που σκέφτομαι συνεχώς και θέλω όσο τίποτα

δε θέλω καθόλου ανθρώπους