Ο αΘώος βαΣαΝιΣτής

2011-11-23T01:51:00.000-08:00

Η θλίψη μου είναι παντού αυτό το πρωινό, ο ιδίος έκανα ο,τι έπρεπε γι'αυτό - κάθεται δίπλα μου τώρα. Τα ρούχα μου στο κρεββάτι του είναι τελείως αντιαισθητικά. Θα θελα να φορέσω αυτόν για να βγω έξω. Πέρασα την λεπτή γραμμή, εγκαταλείπω σιγά σιγά την προσπάθεια, αυτή τη στιγμή στρίβω από τον καπνό του. Όχι οτι έχει και νόημα, απορώ άλλωστε γιατί ξημέρωσε, ο ήλιος τα τσιμέντωσε όλα. Θέλω να με αφομοιώσεις, δεν ανοίγεις μια πόρτα και πας αλλού, είναι ψέμα αυτό

2011-11-23T01:42:00.000-08:00

I must take care of myself from now on, because I am his

2011-06-23T16:08:00.001-07:00

Τελικά ήρθες
ένα απόγευμα
έβηξες διακριτικά
και άρχισες...

2011-05-21T00:29:00.000-07:00

μια -μια- λάθος κίνηση

2011-05-03T15:20:00.000-07:00

απόψε σε παρακαλώ, σε παρακαλώ
μη σκοτώσεις ότι δικό σου μέσα μου
κράτα μου μια αγκαλιά
κράτα μου ένα φιλί
κράτα με

2011-05-02T12:04:00.000-07:00

Το ξέρω πως, δεν θα μου έρθεις, καθόλου
Ούτε σήμερα, ούτε αύριο, και το χθες μας έχει ήδη περάσει
κι έτσι δεν έχω την ανάγκη να νιώθω όμορφος
δε βρίσκω τον λόγο να κοιτάω το τηλέφωνο
δεν έχει νόημα να δακρύσω

daydreaming, σενάρια, daydreaming~

2011-04-22T20:38:00.000-07:00

Κοιμόμασταν μαζί, μετά ξύπνησες
εγώ έκανα οτι κοιμόμουν
μου δωκες ένα φιλί στον αριστερό κρόταφο
και άφησες ένα χαρτάκι με ένα χαμόγελο πάνω στο τραπέζι
εγώ έκανα οτι κοιμόμουν
έφυγες κ έκλεισες την πόρτα
έτρεξα στο μπαλκόνι και σε είδα από πάνω
να περπατάς με σκυμμένο κεφάλι, να πετάς ένα τελειωμένο τσιγάρο
και να κατηφορίζεις

:)

άκουσε το ολόκληρο

2011-04-19T10:33:00.000-07:00

κάποια νύχτα, σε περασμένο πια καιρό, ήμασταν και πάλι μαζί
... και απόψε, και για μια φορά ακόμη, η καρδιά μας - ...

2011-04-13T10:57:00.000-07:00

and show NO pity

2011-04-08T08:07:00.001-07:00

όλα μέσα μου πεθαίνουν
τα παρακολουθώ τα βράδια να στοιβάζονται το ένα πάνω απ'τ'άλλο, σωροί ιδεών ονείρων ελπίδων
αρρωσταίνουν και πεθαίνουν, γιατί δεν έχω για να τα περιθάλψω

τα βράδια το σπίτι αδειάζει
παρακολουθώ αναμνήσεις και πράματα να
φεύγουν με σκυμμένο κεφάλι από το παράθυρο, μαζί με την κάπνα από τα τσιγάρα μου
και παρανοικά ξυπνητήρια χτυπάνε στις 3 τα μεσάνυχτα

2011-04-06T11:03:00.001-07:00

όλοι έχουν κουραστεί με την κατάσταση μου =/

Η τελευταία μου νύχτα

2011-03-18T18:25:00.000-07:00

Σηκώθηκα και αθόρυβα κινήθηκα προς το παράθυρο. Ο νυχτερινός ουρανός αγαλλίασε πάνω μου και στον κόσμο όλα ήταν εντελώς αδιάφορα. Άκουσα τότε έναν γυναικείο ψίθυρο που με καλούσε στην Αθανασία, χαμένο στο θρόισμα του ανέμου, και μερικά αστέρια έσβησαν. Μέσα από το βραδινό ουρανό, σε μια στιγμή ανύποπτη γεννήθηκε το πλάσμα που έχω εμπρός μου. Τα μάτια της είναι μαύρα σαν την πίσσα και το λευκό της δέρμα αναδίδει μια αίσθηση από θειάφι που καίει στην όψη και μόνο - τα μακριά της μαύρα μαλλιά τα εφτά πέπλα που στοιχειώνουν τον κόσμο. Χαμηλώνω το κεφάλι μου και προτάσσω το χέρι μου, όμοια με τους ζητιάνους.
Το άγγιγμα του είναι κρύο, τόσο κρύο που μου καίει τη σάρκα. Με ένα απαλό τράβηγμα που δεν υπήρξε ποτέ, με οδήγησε κοντά της και με αγκάλιασε χίλιες φορές. Ήρεμα, το πάτωμα αφανίστηκε από κάτω μου, και οι τοίχοι ήταν πλέον άυλοι, ένιωσα τελείως φυσικά να αιωρούμαι. Δε ξέρω ακόμα που υπήρξαμε, αλλά γύρω μου περιστρεφόταν τώρα σπασμωδικά και ές άει εκατομμύρια χιλιάδες γαλαξίες.
Πάνω και κάτω μου, ρουφούσαν αέναα δυό μαύρες τρύπες, με φοβερή μανία. Άρχισε να μου μιλάει. Κάθε νότα του ψιθύρου της εκφύλιζε τα νευρικά μου κύτταρα και το φως της αλήθειας χύθηκε πάνω σε όλο μου το σώμα. Ένιωσα να στροβιλίζομαι στο άπειρο κι αυτό κράτησε μόνο μια στιγμή. Τα πάντα στο μυαλό μου άρχισαν να σβήνουν και ένιωσα τα άκρα μου να να ατροφούν, σύντομα ήμουν διαμελισμένος. Τα μάτια μου θόλωσαν και έγιναν βαριά στάχτη, και τα αυτιά μου ξεκόλλησαν και έπεσαν στο άηχο. επιτέλους, δεν υπήρξα ποτέ...

2011-03-17T14:52:00.000-07:00

σήμερα φαντάστηκα ότι έγραψα κάτι πολύ καλό και άρεσε πολύ και όλοι μου με στήριξαν και μετά μου'δωκαν ένα βραβείο. Και είχα καταφέρει κάτι στη ζωή μου επιτέλους, και είχα μια μνεία, και μου'χε φύγει ένα βάρος. Μετά, ονειρεύτηκα πως αυτή η νύχτα δεν υπήρξε ποτέ, και ζούσα σε ένα σπίτι στο βουνό, που είχα φτιάξει ο ίδιος, με ξύλο και με περίσσια αγάπη.
Είχα φίλους γύρω μου, σε αγαπούσα και ήμουν καλός με σένα, μ'αγαπούσες κι εσύ.
Και μια πανέμορφη νύχτα, πέθανα στην αγκαλιά σου.

αγαπητέ εαυτέ, [και εσύ, ο άλλος]

2011-03-09T11:57:00.000-08:00

ΜΙΛΑ.
ΠΕΣ ΚΑΤΙ ,ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ.
ΜΟΝΟ ΜΗ ΣΤΕΚΕΙΣ ΣΑΝ ΑΤΣΑΛΙΝΗ ΑΠΟΥΣΙΑ.
ΔΙΑΛΕΞΕ ΕΣΤΩ ΚΑΠΟΙΑ ΛΕΞΗ,
ΠΟΥ ΝΑ ΣΕ ΔΕΝΕΙ ΠΙΟ ΣΦΙΧΤΑ
ΜΕ ΤΗΝ ΑΟΡΙΣΤΙΑ.
ΠΕΣ:
΄΄ΑΔΙΚΑ΄΄,
΄΄ΔΕΝΤΡΟ΄΄,
΄΄ΓΥΜΝΟ΄΄.
ΠΕΣ:
΄΄ΘΑ ΔΟΥΜΕ΄΄,
΄΄ΑΣΤΑΘΜΗΤΟ΄΄,
΄΄ΒΑΡΟΣ΄΄.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΟΣΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ
ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ, ΑΔΕΤΗ, ΖΩΗ ΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ.

ΜΙΛΑ
ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΣΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ .
ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ
ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ.
ΠΕΣ ΚΑΤΙ.
ΠΕΣ ΄΄ΚΥΜΑ ΄΄, ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΤΑΙ

[δημουλά]

2011-02-10T08:10:00.001-08:00

it's a fucking crime i never told you about the diamond in your eyes

2011-02-07T09:50:00.000-08:00

κάτι πολύ παράξενο, ναι αυτή είναι η λέξη, με περιτριγυρίζει αυτές τις μέρες, δε μπορώ να καταλάβω τίποτα. Προσπαθώ να έχω κάποια συνοχή αλλά καταλήγω να τραγουδάω σαν τρελός στις τρεις τα ξημερώματα και μετά να βγαίνω έξω, προς τον βαρδάρη που ακούς μόνο αμάξια και βλέπεις μόνο το σκοτάδι που βγάζουν τα φώτα τους. Εκεί, πιθανόν να σε πλησιάσει κάποιος παντρεμένος 45άρης που θα θέλει να σε γαμήσει, και έχοντας φάει tavor μοιάζεις με πρεζάκι, έτσι ο παντρεμένος θα αρχίσει να σου χαμογελάει με τα πιο γλοιώδες πρόσωπο που έχεις δει στη ζωή σου. οι λοιποί περαστικοί σε κοιτάζουν για ένα δεύτερο και μετά τραβάν το βλέμμα, λες και καθρέφτισες κάτι άσχημο δικό τους ή εσύ ο ίδιος είσαι κάτι αποκρουστικό αυτό καθ'αυτό. Στέκομαι έτσι με γόπες που βρωμάνε γύρω μου και προσπαθώ να θυμηθώ τι έκανα χθές, και δε βγαίνει τίποτα, κι αυτό μεγαλώνει το άγχος μου. σηκώνομαι από το πάτωμα, κλείνω τα μάτια και γυρίζω γύρω γύρω ακούγοντας τσαικόβσκι. μέχρι να ζαλιστώ και να πέσω κάτω, ή μέχρι να κοκκινίσουν τα μάτια μου. μετά αρχίζω να γράφω μανιωδώς. να γράφω να γράφω, μήπως βγάλω κάτι. αντί αυτού, ξερνάω και μετά δε πλένω τα δόντια μου. ανάβω άλλο τσιγάρο, τραγουδάω πάλι σαν τρελός, σε 2 ώρες έχω εξετάσεις στη σχολή, αλλά δε με ενδιαφέρει γιατί έχω μια τρομερή ενέργεια, που δεν ελέγχεται με τίποτα, και δε μπορώ να σταματήσω να τρέμω, ούτως αλλιώς πρέπει να φύγω στην γαλλία για να κυνηγήσω το όνειρο μου. η ενέργεια που ένιωθα έχει μετατραπεί σε μια ακατανόητη δυσφορία, η οποία σου βγάζει την αίσθηση του κλάματος που δε πρόκειται να εκδηλωθεί

Babybird - Atomic Soda

2011-02-06T10:46:00.000-08:00

2011-02-01T07:06:00.000-08:00

να δώσω κάπου τον εαυτό μου
πρέπει
αφού τα νεύρα μου δε ναρκώνονται από οποιαδήποτε χημεία
μόνο μαύρα κύματα μιας ατέλειωτης μαύρης θάλασσας μαίνονται εκεί μέσα
μυρίζουν φρέσκο αίμα και εμέσματα
κρύβομαι καλά εκεί μέσα
και ακολουθώ ένα μονοπάτι
του επαναστάτη χωρίς ελπίδα

κάπως έτσι περπατούσα και στην πόλη
εδώ και λίγες μέρες, θέλει να με διώξει
λέει με κατάλαβε, εμένα και την μηδενική μου αξία ως ύπαρξη
θέλει λέει να πει σε όλους
πως ήρθα και θα φύγω χωρίς λόγο
όπως χωρίς λόγο έζησα
γιατί χωρίς λόγο ζω
θα με βοηθήσει είπε να σκορπιστώ
θα μου δώσει είπε βελόνες και ουσίες
είναι λέει ό,τι χρειάζομαι
μαζί με το φορτωμένο παρελθόν μου
θα ψάχνω σ'αυτό κάτι απτό
και κάτι που έκανα σωστά
και να μη ξεχάσω τα Όνειρα μου
αυτά, τα απαξιώνω με τόση ευχαρίστηση
και τις νύχτες, τ'αγκαλιάζω και κλαίω μαζί τους
αλλά ποιός δε κλαίει τις νύχτες?
όχι οτι έχει σημασία...

αφού κανείς δεν μ'έχει δει ακόμα

Steve Harley and Cockney Rebel - Sebastian

2011-01-23T13:27:00.000-08:00

2011-01-18T18:57:00.000-08:00

Όταν το καλό ερωτεύεται το κακό
το κακό - για λίγο - ξεχνιέται
η αισιοδοξία πλημμυρίζει τον πεσιμισμό
μιλάμε για έρωτα

στη συνέχεια το καλό επαληθεύει...
τον καλό του εαυτό
και το κακό αρχίζει να νιώθει αφόρητες τύψεις
οποιαδήποτε ομορφιά λύεται σε απύθμενα πηγάδια
μιλάμε για λευχαιμίες και ξεσκισμένες σάρκες

δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο τέλος
όλα αντιφάσκουν

2011-01-17T17:33:00.000-08:00

το φιλί που αποσιωπήθηκε
δόθηκε στο σκοτάδι
σε φως κεριών
υπήρξε, και ύστερα δεν υπήρξε

ήταν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος
καταδικασμένες ποτέ να μην αντικριστούν

ο σκοπός που ποτέ δεν άκουσε κανείς
κι έσβησε ουρλιάζοντας

τ'αδέρφια που κάποτε
έληξαν ο ένας του άλλου τη ζωή

το φιλί που αποσιωπήθηκε,
ήταν θάνατος και ζωή μαζί

Diary Of Dreams - Tears Of Laughter

2010-12-18T16:07:00.000-08:00

2010-12-15T12:51:00.000-08:00

παρελθόν σκοτώνει μέλλον
ένα - μηδέν

2010-12-13T22:03:00.000-08:00

Στους κήπους του Σάλι
συνάντησα την αγάπη μου
περπατούσε στους κήπους
με πόδια λευκά σαν το χιόνι.
Μου είπε να πάρω την αγάπη στα σοβαρά
σαν τα φύλλα που μεγαλώνουν στα δέντρα
Αλλά εγώ ήμουν νέος και αδαής
δε συμφώνησα μαζί της

Σ'ένα χωράφι κάτω στο ποτάμι
στάθηκα εγώ και η αγάπη μου
και άπλωσε το λευκό της χέρι πάνω στον ώμο μου.
Μου είπε να πάρω τη ζωή στα σοβαρά
σαν το χορτάρι που μεγαλώνει
μα εγώ ήμουν νέος και αδαής
και τώρα, με πνίγουν τα δάκρυα

"Down by the Salley Gardens"
Poem by William Butler Yeats

2010-12-05T20:35:00.000-08:00

κάποια μέρα, θα σ'αγκαλιάσω τρυφερά
θα βάλω το ένα μου χέρι στα μαλλιά σου
και τ'άλλο μέσα στην παλάμη σου
εγώ θα σου ψιθυρίσω τον έρωτα και συ την ελευθερία μου.
οι καρδιές μας θα χτυπάνε η μία πάνω στην άλλη,
και τα φύλα μας επίσης
η αγάπη σου, ομορφιά μου, δεν θα ναι πένθος για μένα
το ενδιαφέρον σου δεν θα'ναι βάρος στην συνείδηση
μετά θα αρχίσω να ονειρεύομαι.
θα σε πάρω από το χέρι, και θα συνεχίσω να ονειρεύομαι.

αναλγητικό

2010-11-26T06:56:00.000-08:00

τώρα κάτι λίγο κοινό.

εάν
νιώθεις όπως εγώ
σσ:
λιγάκι άχρηστος, που και που
αδυνατείς να συσχετιστείς
-με ανθρώπους και πράματα-
οι άλλοι, οι γνωστοί σου, φτιάχνουν μουσική, έρχα τέχνης
παίζουν σε θέατρα, σπουδάζουν αρχιτεκτονική ή νομική
στο εξωτερικό
φτιάχνουν οικογένειες γεννάνε δυστυχισμένα παιδιά
έχουν λεφτά και ωραία κουζίνα
τρώνε ένα σωρό σοκολάτες και δεν παχαίνουν
εναποθέτουν την ψυχή τους στο χαρτί και αναγνωρίζονται
είναι ερωτευμένοι
ταυτίζονται, περνάνε τέλεια σε συναυλίες
κάνουν υγιεινή διατροφή και σταθερό σεξ
έχουν φωτογραφία με τον πύργο του Άιφελ
και τα έχουν καλά με τους γονείς τους

μη μου πανικοβάλλεσαι
δεν είναι απαραίτητα κακό να ονομάζεις έρωτα τα πάθη
και ένα σπίτι αχούρι δεν ειναι απαραίτητα ένα άσχημο σπίτι
αν καμιά φορά σε ρίξουν κάτω, και μετά ορύονται πως υπεύθυνος εισαι σύ
και φορέας του δικού σου θανάτου εσύ

μη μου πανικοβάλλεσαι.
όλοι καταλήγουνε, ένας ένας
τους βλέπεις να βυθίζονται, αργά αργά
και πάλι νομίζουν πως παράγουν
αυτή είναι η χρυσή τομή τους.

ας κρατήσουμε για εμάς, πως
η ζωή στο αντίθετο είναι, τέλοσπάντων, πιο ζωή.

2010-11-09T07:27:00.000-08:00

Πριν κάποια χρόνια παραδέχτηκα στον εαυτό μου πως είμαι εθισμένος στην συνειδητή αυτοκαταστροφή.
Αυτή με κατευθύνει, αυτή με αναγεννά, μέσα σ'αυτήν με βλέπω.
Μέσα έξω και γύρω απ'αυτήν δεν έχει παρακάλια, νουθετήσεις ή δεύτερες σκέψεις
καθαρός εγωισμός και ομορφιά.
Είναι που βρίσκει το πάθος του ο καθένας
συνειδητά

2010-10-17T17:10:00.000-07:00

Πως γίνεται?

2010-10-08T15:04:00.001-07:00

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ξέρωντας πια

2010-10-07T17:09:00.000-07:00

θα έρθει και η δική σου στιγμή
θέλω να το ξέρεις
θα δεις πως όλα ήταν μια γλυκιά απάτη
γράμματα στημένα με τρόπο όμορφο
δική σου απλά ανάγκη για ουσία
και τίποτα άλλο
μετά, απλά θα σου φύγει.

2010-10-05T20:12:00.001-07:00

έκανα μπάνιο και φόρεσα το αγαπημένο μου παντελόνι
έφτασα αργοπορημένος και έτρεμα
μπήκα σ'ένα αμφιθεατράκι του πολυτεχνείου γεμάτο νέους ηθοποιούς
πέρασα λεπτά παρατηρώντας γύρω και δαγκώνοντας τα χείλια μου
μετά κάποιος φώναξε: "Όλοι πάνω στην σκηνή!"
Φόρεσα την ζακέτα μου
έβαλα το κινητό στ'αυτί
ότι και καλά έχω κλήση

και έφυγα

αποτυχία, ή ο λόγος που ποτέ δεν θα καταφέρω τίποτα στην ζωή μου

2010-10-03T09:27:00.000-07:00

πια τους έχω διώξει όλους
δεν έχει άλλο
ή έφυγαν
και χθές έδιωξα και σένα
δεν ξέρω πια καθόλου τι να κάνω μ'αυτό το αυτοάνοσο μίσος
θέλω να παραδοθώ και να χαθώ
κάπου οπουδήποτε
θέλω να σταματήσω να δηλητηριάζω ότι με αγαπά
θέλω να αρχίσω να αγαπώ κι εμένα

δεν ήθελε άλλο

2010-09-28T21:44:00.000-07:00

Έσπρωξε τον άνδρα από πάνω της και σηκώθηκε από το κρεββάτι.
Η ώρα θα'ταν πέντε, και ένιωθε ακόμα τις τρίχες του στήθους του και τον ιδρώτα του στην πλάτη της.
Ο Ήλιος δεν είχε ακόμα ξημερώσει την μέρα, μα δεν άντεχε την ζέστη. Ετοίμασε 2 φλυτζάνια ελληνικό καφέ, πήρε το ένα και άνοιξε την τηλεόραση.
Το φως της τηλεόρασης, δημιουργούσε σκιές στο σκοτεινό δωμάτιο και μεγένθυνε τα έπιπλα του σαλονιού
Αυτή, κοιτούσε την ξανθιά στην οθόνη προσηλωμένη, μα το μυαλό έκανε δουλειά του, και σκεφτόταν: πως η ζωή δεν της έδωσε τίποτε, πως της πήρε πολλά, πως δεν ήθελε άλλο.
Έκλεισε την τηλεόραση, άδειασε και τα δυο φλιτζάνια καφέ στον νεροχύτη, και κατευθύνθηκε στο παιδικό δωμάτιο. Φίλησε το παιδί της στο μέτωπο και βγαίνοντας, στάθηκε στο δοκάρι της πόρτας και ξερίζωσε την καρδιά της κοιτάζοντας το τελευταία φορά.
Σε πολύ λίγη ώρα, το παιδί θα έκλαιγε.

Με λίγες κινήσεις και πρόσωπο ανέκφραστο, κατάπιε όσα χάπια είχε στο συρτάρι της κουζίνας και πήγε στο σαλόνι. Ξάπλωσε στον βελούδινο καναπέ, και βγάζοντας τον χαρακτηριστικό ήχο, καθάρισε τον λαιμό της. Έπειτα, έκλεισε τα μάτια ήρεμη.

Εισαγωγή

2010-09-27T13:17:00.000-07:00

Η Νύχτα

2010-09-19T19:29:00.000-07:00

Εάν είχες μια πολύ άσχημη ημέρα
ψάξ'το
μπορεί να σε σώσει η νύχτα
σε μένα συνέβη πολλές φορές

Τις νύχτες, τις νύχτες επιτέλους ανασαίνω
τα φώτα χαμηλώνουν, και μερικές φορές
σωπαίνουν και όλες οι φωνές μέσα μου.
σβήνουν ματωμένες εικόνες απ' το κεφάλι μου·
ξεχνώ.

περνώ, κάπως έτσι, κάποια βράδια ελευθερίας.

2010-09-04T20:59:00.000-07:00

2010-08-23T18:57:00.000-07:00

2010-08-20T21:03:00.000-07:00

Θα περάσουν μήνες, χρόνια
και εγώ
τι θα κάνω με τα μάτια σου;
Τα ακούμπησες στα χέρια μου κι έφυγες τρέχοντας
έμεινα να σε κοιτάζω
διότι..
Μερικές φορές
όταν μου ρίχνεις ματιές
νιώθω την σάρκα μου να αρπάζει!

2010-08-09T19:33:00.000-07:00

η νύχτα αυτή είναι ατέλειωτη
κατάφερα λίγο ύπνο, μα παρά ήταν ανήσυχος - τον παράτησα
έχω πονοκέφαλο και αυτόν τον διακριτικό ιδρώτα που σε πιάνει τις καλοκαιρινές νύκτες

α! χρειάζεται μόνο λίγο να ωριμάσω και να βρω την ψυχή να σ'αγαπώ όσο μ'αγαπάς.

με αγάπη

2010-08-08T16:51:00.000-07:00

----

υπάρχουν τα πρόσωπα που μου δίνουν μια ψευδαίσθηση ευδαιμονίας. Ναι, χρωστάω πολλά σ'αυτά.
στιγμές μου τα περιπλέκουν, μα συνήθως μ'αγκαλιάζουν στοργικά. Δε σκέφτομαι τι θα γίνει όταν φύγουν, ξέρω κάποτε θα γίνει, αλλά δε σκέφτομαι τι θα γίνει τότε, μόνο φτύνω στην σκέψη αυτή.
εκνευρίζομαι μόνο πολύ για ότι έζησα με αυτούς και δε το κράτησα στη μνήμη μου.

----

2010-07-02T05:30:00.000-07:00

ανεύθυνος
άχρηστος
ζηλιάρης
βλάκας
ψεύτης
δήθεν
αχάριστος
μυθομανής
στον κόσμο του
εγωιστής
μαλάκας
ανήθικος
το πείσμα το ίδιο
κράχτης
απόλυτος
αφηρημένος
αντικοινωνικός
επιθετικός
νευρόσπασμα
ανώριμος
ανίκανος να καταλάβει τις προσπάθειες των άλλων
ανίκανος να δει πίσω από το δάχτυλο του
ανίκανος να καταλάβει τα λάθη του
ανίκανος γενικότερα
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"αυτά είσαι και στα λέω στη μάπα"
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
εν τέλει είμαι ένα άτομο που ΔΕΝ γνωρίζουν
οι άνθρωποι που αγαπώ
το ανακάλυψαν τον τελευταίο μήνα...

2010-06-30T13:21:00.001-07:00

Απλά πράγματα που ονειρέυτηκα

2010-05-31T19:00:00.000-07:00

Ξέρεις ότι είμαι έτσι.
Μερικές φορές θέλω μόνο ν'ακούω τους ψιθύρους μας
-αν και δε σ'αντέχω πάντα-
και τα λίγα αμάξια που περνάνε στους σκοτεινούς δρόμους που περπατάμε
-με τον ίδιο πια βηματισμό-
με το ολίγον πλαστικό κατακίτρινο φως.

Γιατί αλήθεια, έχω πολλά να σκεφτώ...
και κάθε, κάθε μέρα εύχομαι να μην με είχα μετατρέψει σ'αυτό το κινούμενο χάος
να μην είχα χώσει κι'όλους αυτούς μέσα
και να μην είχα επιβεβαιώσει την αδυναμία μου

Ένα απόγευμα

2010-05-07T07:47:00.000-07:00

Θα'ρθείς .

Θα βήξεις διακριτικά, όπως κάνουμε πριν κάθε τι προβαρισμένο
Και θ'αρχίσεις:
"Ξέρεις, ο λόγος που..."
"...άλλαξες. Εσύ. Η συμπεριφορά σου. Δεν..."
Θα μειδιάσεις,
νιώθωντας πως έκανες το σωστό, και θα φύγεις αθόρυβα -
νιώθωντας ένα βάρος λιγότερο.

δεν υπάρχει χειρότερος τρόπος να υποτιμήσεις την αγάπη

(άνθρωποι & υποσχόμενη αγάπη)

2010-04-30T06:02:00.000-07:00

Στις προσπάθειες μου να σώσω ό,τι έχει απομείνει από την βάση μου, σε γενικές γραμμές αποτυγχάνω. Και είναι εκνευριστικό μετά από τόση ετοιμασία να σ'ακυρώνουν με ένα τηλέφωνο. Ας είναι, γάμα τα.

-----------------

Τουλάχιστον βρήκα το μέρος μου. Ένα παρκοειδές με πολύ παράξενη αρχιτεκτονική και o.k παγκάκια, στην Αγ. δημητρίου - Τα βράδια είναι δικό μου και δύο μαύρων σκύλων.

για σήμερα έχουμε μίσος

2010-04-22T19:44:00.000-07:00

αυτήν την νύχτα δε θέλω να την αφήσω να φύγει έτσι, τελικά
ντάξει φταίει που πάλι δε μπορώ να κοιμηθώ - ως ένα σημείο.
Γιορτάζω κιόλας.. -εδώ ξερνάμε
Εξομολόγησις: ΚΑΘΕ χρόνο γενέθλια και γιορτή, την προηγούμενη την αυτή καθ'αυτή και την επόμενη μέρα τους είμαι ΜΕΣ'ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΑΓΧΟΣ. Για το τι να κάνω, τι να κάνουν, πως να αντιδράσω - τελικά δεν κάνω τίποτα- δεν έχει σημασία.
Έχω νεύρα και με τους φίλους που φεύγουν λες και έκανα κάτι κακό
το χειρότερο είναι ότι μάλλον δεν τους νοιάζει
λες ρε, να φταίει το οτι ΔΕΝ έκανα; ίσως.
δε ξέρω, ο ίδιος πρήχτης συνεχίζω να είμαι...

μαλακία, πήγε 06:09, και ήθελα να πάω στη σχολή σήμερα
σου λέει θα γίνω νοσηλευτής και θα πρέπει να είμαι επιμελής
"Δεν παίζουμε με την Ανθρώπινη Ζωή!"
ΟΧΙ. Για την ακρίβεια αυτό ακριβώς κάνουμε, κάθε μέρα, ήθελα να πω στην καθηγήτρια,
παίζουμε με την ζωή, την δική μας ή των άλλων, ή των καήμενων των ζώων, για να πούμε ότι κάναμε κάτι και σήμερα.-
άσχετο, στην σχολή μου έχουμε ως επί το πλείστον γυναίκες καθηγήτριες και φοιτήτριες.. και τα λίγα αγόρα είμαστε όλοι αδερφές. Πλάκα έχει.

06:18. Έξω έγιναν όλα μπλε και λίγο μωβ, και ως γνωστόν αυτό το λατρεύουμε, I'm going.

2010-04-20T17:08:00.000-07:00

Νομίζω πως, χρειάζομαι κάτι πραγματικά δικό ΜΟΥ να με αγκαλιάσει ΌΠΩΣ είμαι. -όχι εμένα όμως- αυτά που κρύβω κυρίως.

2010-03-21T16:23:00.000-07:00

Σκεφτόμουν σήμερα πως, μικρότερος, μπορούσα να τρέχω και να τρέχω σ'όμορφα πράσινα βουνά χωρίς να κουράζομαι καθόλου
κυνηγούσα κι'έπιανα λαγούς με γιλέκα και δεν έδινα δεκάρα -

πίστευα ότι μπορεί, & άνηκα.

τώρα με το παραμικρό, με πιάνει αυτή η άθλια κούραση, η δυσκολία στην αναπνοή και πόνος στο στομάχι.

2010-03-04T07:51:00.000-08:00

Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι συνεχώς την λέξη άνθρωπος

συνοδεύεται όμως ανεξαιρέτως από το επίθετο ηλίθιος
είμαστε ηλίθια όντα, διαστοφικά εγωιστές και αδύναμοι να αγαπήσουμε
ΔΕΝ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ, κατερίνα

αλλάζουν τα πράματα στην περίπτωση ενός Έρωτα - αλλά κι'αυτός λένε λήγει σε μόνο 6 μηνες

συμφέρον - ανάγκη - το εγώ -
τίποτα

2010-02-16T17:27:00.000-08:00

απομυθοποίησις..
στο μεγαλείο της

παράξενο συναίσθημα

και δε σε αμφισβήτησα ποτέ, ποτέ, ποτέ
αυτό να το θυμάσαι
έκανα το αντίθετο, σε μένα, σε όλους

έλεγα μάλλον ψέμματα
άλλα όλα φτάνουν κάπου όπου...

2010-02-08T15:40:00.000-08:00

Η ώρα είναι δύο παρά είκοσι.
Θέλω να γράψω,
συγχρόνως να πάω μια βόλτα να περπατήσω.

Βασικά φοράω το μπουφάν μου, δε ξέρω γιατί είμαι εδώ, θα'πρεπε να είμαι έξω
αλλά δε ξέρω που να πάω
μ'αρέσουν τα ήσυχα μέρη κι εδώ δεν έχει κανένα.

δεν ξέρω.

2010-02-04T01:03:00.000-08:00

Συνεχίζω και πέφτω θύμα του ιδιαίτερα αυτοκαταστροφικού εαυτού μου.
Δεν είναι η πρώτη φορά, ξανάγινε, και νιώθω πως σκορπάω

τετάρτη βράδυ

2010-01-25T07:23:00.000-08:00

Στην πόλη απόψε βρέχει τ' όνομά σου
τα βήματά σου δεν τ' ακούω πια
ποτάμι μες στους δρόμους τ' όνομά σου
σκεπάζει τη ζωή μου σαν σκιά

Τετάρτη βράδυ, απολυτήριο και τρένο
και να σε κρύβει ένα παράθυρο θαμπό
Τετάρτη βράδυ είναι το σπίτι μου πιο ξένο,
στέκομαι απ' έξω και δε θέλω πια να μπω.

Στην πόλη απόψε βρέχει σαν και τότε
είν' η ζωή μου ένα παράπονο πικρό =/
σε σκέφτομαι μονάχο από τότε
μέσα σ' ομίχλη και μαντίλια στο σταθμό

Λάζαρος Ανδρέου / Άλκηστις Πρωτοψάλτη
~~~~~
φορούσες ένα χακί μπουφάν, με κοιτούσες με αγάπη κι έκανες όνειρα

2010-01-21T12:34:00.000-08:00

Το σημερινό μου όνειρο είναι πράσινοι μικροί λόφοι με λίγες παπαρούνες και πολλά χαμομήλια, βελανιδιές και πλατάνια για να ξαπλώνεις από κάτω

ένα δάσος γεμάτο δέντρα αειθαλή, που να περνά ελάχιστος ήλιος, και είναι πάντα σαν να'χει άνοιξη, με ρυάκια και μονοπάτια μεσ'τους θάμνους για περιπάτους

και το σπίτι στο βουνό που σκέφτομαι συνεχώς και θέλω όσο τίποτα

δε θέλω καθόλου ανθρώπους

Λύση συνέχειας του δέρματος

2010-01-13T14:49:00.000-08:00

Όταν η αρρώστια τον γονάτισε, οι φίλοι δεν έδειξαν καμιά κατανόηση.
Παρόλα αυτά, μπήκαν πια ολοκληρωτικά στο σπίτι, για να τον βοηθούν

Αν και γνώστες, δεν τον βοήθησαν διόλου, οι κατακλίσεις τον διέλυσαν
Φεύγοντας, να πάνε και λίγο στα σπίτια τα δικά τους, του έπαιρναν τα πράγματα του
χωρίς να ρωτήσουν

Κάποια στιγμή σταμάτησαν να πηγαίνουν, γιατί είχαν πολλά σοβαρά
να συζητήσουν μόνο μεταξύ τους
και ο φαρμακοποιός πουλούσε πλέον την νιμεσουλίδη πιο ακριβά, διπλάσια τιμή

άρχισε να σαπίζει.

2009-12-22T18:22:00.000-08:00

me like very much =]

2009-12-21T08:21:00.000-08:00

Έτσι κι'αλλιώς, είχε πολύ κρύο σήμερα, συννεφιά

Να, δε με νοιάζει...
πρόβλημα τους

2009-12-12T23:56:00.000-08:00

Πάλι, βρέθηκα πάλι μ'αυτές τις απαίσιες σκέψεις που μου είχα υποσχεθεί να μη ξανακάνω
Αυτή τη φορά αλλάζει το σκηνικό...
Η πόλη είναι μεγαλύτερη, οι δερματολόγοι-αφροδισιολόγοι περισσότεροι, οι δρόμοι γεμάτοι, οι καρδιολόγοι αμέτρητοι και τα φαρμακεία απλά εκθαμβωτικά.. γιατί;

Εντούτοις, αυτή τη φορά είμαι προετοιμασμένος. Και έχω και κάποια εμπειρία. Έτσι αντέδρασα σχεδόν σπασμωδικά, και πέτυχα μια -μικρή- νίκη. Ειλικρινά όμως, δε ξέρω πόσες αντοχές έχω. Και εκνευρίζομαι και συγχρόνως σιχαίνομαι που το ξέρω και το βλέπω να'ρχεται. Το μυαλό μου, αυτό το μυαλό μου...

The Origin of Love [Η προέλευση της αγάπης]

2009-11-30T07:34:00.000-08:00

σόου διζ ίζ δε στόρι οφ λάβ.

2009-11-21T10:54:00.000-08:00

And your beauty is as pure as tears

2009-11-04T10:52:00.000-08:00

όχι, τα πιο όμορφά μου δεν μπορεί να'ναι σκάρτα

όμως, το παιχνίδι το'χασα...

2009-10-24T11:20:00.000-07:00

Η Συνειδητοποίηση δεν είναι κάτι εύκολο για τον καθένα.
Για μένα τουλάχιστον, δεν είναι
Εν ολίγοις, σε ό,τι έχει να κάνει μ'αυτό, είμαι ηλίθιος·
και σαν ηλίθιο μ'αντιμετωπίζουνε.

Βέβαια, αυτό ΔΕΝ σημαίνει οτι δεν έχω καμία εμπειρία.
Ναι... λόγου χάρη, από μικρός έπρεπε να συνειδητοποιήσω το βρώμικο σώμα...
Ας είναι.

Τώρα, εδώ που είμαι κι έτσι όπως είμαι, καταλαβαίνω.
Ειδικά όταν πια, τώρα τουλάχιστον, ξέρω πως ΔΕΝ γίνεται αλλιώς.

Οπότε, κάπου εδώ πρέπει να εξαφανιστώ·
και ν'απέχω, αφειδώς.-

δεύτερη εφηβεία

2009-09-26T15:07:00.000-07:00

Δεν είναι κάτι να σε βάλει σε σκέψεις.

Απλά, δεν ξέρω γιατί είχα την -χαζή- ελπίδα (μια ελπίδα όμως ίσως δεν πρέπει ποτέ να'ναι χαζή - τέλοσπάντων) ότι θα γίνει κάτι που γίνεται μόνο στις ταινίες, ή τα όνειρα, βρε παιδί μου: ότι θα γυρίσω πίσω να κοιτάξω, καθώς ανέβαινα την ανηφόρα των Κάστρων, και θα δω ένα αυτοκίνητο με ένα μόνο φως να έρχεται και να κόβει ταχύτητα κοντά μου, ή οτι το θυροτηλέφωνο θα χτυπήσει στις δύο τα μεσάνυχτα, και άλλα τέτοια. Δεν ξέρω γιατί. Μάλιστα. Δεν ξέρω γιατί. Μετά απ'αυτό που έκανα, μετά απ'αυτά που έγιναν, μετά απ'αυτά που μου δίνει η νοημοσύνη μου, μετά από - δεν έχει σημασία. Δεν ξέρω καν εαν έχω το δικαίωμα. Ας είναι. Νομίζω, λοιπόν, πως πάνω σ'αυτήν την ελπίδα πρέπει μάλλον να δουλέψω, να την εξαφανίσω, να την κουκουλώσω έστω.. κατανοάς. Μάλλον; Πφφ. Τέλοσπάντων, πολύ δράμα για κάτι τόσο κοινότυπο.

[Το τραγούδι που ήθελα ν'ακούσεις, αλλά ποτέ δεν πήρες το μήνυμα].

2009-09-15T16:19:00.000-07:00

2009-09-12T13:32:00.000-07:00

Παραμελημένη Θεσσαλονίκη-
δύση ηλίου.

Δύο όμοιες μορφές, αγγίζονται ανυπόμονα
πίσω απο ένα παρατημένο λεωφορείο
Μοναδικοί ήχοι
το πάθος
και τ'αυτοκίνητα που περνούν.

2009-09-12T13:25:00.000-07:00

Are you gonna leave me now

2009-07-12T09:00:00.000-07:00

Ξέρεις τι μ'αρέσει;
Το μούδιασμα των άκρων
και η αδρανοποίηση της σκέψης
που καθιστά απόλυτα δυνατό
να γίνεις υποχείριο, με και χωρίς
την άδεια της λογικής και ηθικής σου.

Στη συνέχεια
η ψευδαίσθηση οτι ελέγχεις τα πράματα
προσφέρει μιαν αναλλοίωτη αίσθηση υπεροχής
καθώς και ένα ευρύ φάσμα επιλογών
απαλλαγμένων τελείως
απο τα πρέπει.

2009-07-05T14:58:00.000-07:00

Αυτός;

Είναι ποιητής..
με ισχυρές επιρροές απο αλκοολικούς -κυρίως αυτοβιογραφικούς- αμερικανούς συγγραφείς που η πραγματική τους αξία θα αναγνωριστεί σε κάποια από τώρα χρόνια.
Η δική του ποίηση, μάλλον ποτέ.

Είναι ιδιαίτερος. Πολύ ιδιαίτερος.
Είναι όμορφος, είναι μελαγχολικός.
Του αρέσουν οι κουνημένες φωτογραφίες, και, σε πολλές απ'αυτές κοιτάει το κενό.
Τότε τα μάτια του γίνονται πολύ μελαγχολικά και νιώθω για κάποιο λόγο την καρδιά
μου να χτυπάει δυνατότερα.

Λέει αλήθειες χωρίς να τον νοιάζει το αν θα γίνει αντιπαθητικός.
Είναι έξυπνος, αρκετά έξυπνος ώστε να σε κοροιδέψει και να μην καταλάβεις τίποτα.
Συγχρόνως, αρκετά χαζός ώστε να μην αντιλαμβάνεται -άρα και αξιοποιεί-
τα τόσα καλά γύρω του..
Άς μην είμαι όμως σκληρός.
Από χρόνια ξέρει πως δεν υπάρχει αυτό που λέμε ευτυχία, δεν μπορεί να υπάρξει, πόσο μάλλον για ένα άτομο όπως τον ίδιο.
(Και πολύ κακό μας έχουν κάνει αυτές οι χολυγουντιανές εικόνες τελειότητας
που με τόση επιδεξιότητα εξαφανίζουν κάθε ψεγάδι, καθετί άσχημο).
...Ελπίζεις όμως στις στιγμές, έτσι?

Δεν το ξέρει, μα εγώ
είμαι αισιόδοξος γι'αυτόν, τον περιμένουν πολλά και καλά.

2009-07-02T15:06:00.000-07:00

Θα θυμάμαι πάντα αυτήν την θάλασσα στις 3 τα μεσάνυχτα.
Ήταν κι άλλοι γύρω, όμως ήμουν μόνος.
_________________
Θα θυμάμαι πάντα την λέξη που έγραψα πολλές φορές στην άμμο την νύχτα εκείνη,
και, το ξέρω, κάθε φορά που κάποιος θα την λέει οι χτύποι της καρδιάς μου θα αυξάνονται απότομα, όπως τώρα. Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι'αυτό.

Θα θυμάμαι πάντα τον νυχτερινό ουρανό εκείνης της νύχτας:
έκανε κρύο κι έτρεμα, όμως δεν μπορούσα να κάνω κάτι γι'αυτό.
Ούτε'γώ ούτε κανένας.

Θα θυμάμαι πάντα το βαθύ μπλέ τ'ουρανού εκείνης της νύχτας, όμοιο με το χειμερινό μου πάπλωμα, κι ας μην υπάρχουν ακόμα δυό γραμμές για μένα. Και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι'αυτό.~

Θα θυμάμαι, πάντα.. και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι'αυτό.
__________________________________________________________
__________________________________________________________

[6 Ιουνίου 2006]

"είχαμε μιλήσει παλιότερα αλλά τώρα πια δεν μιλάμε για το θέμα"

"εγώ όχι"

[Ίδια μέρα, 6:11.]

"Στις ειδήσεις πέρυσι είχα δει για ένα παιδί όπου..."

"θέλω να κλάψω."

2009-06-27T16:40:00.000-07:00

Συνηθίζω να γράφω για ιδρωμένες μπανιέρες και κρυωμένα σιφόνια, καθώς και ερωτικές στιγμές που γεννιούνται και πεθαίνουν την στιγμή εκείνη καθώς ταξιδεύω από τα ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης για την οσία ξένη. Δεν ξέρω γιατί αλήθεια, αλλά δε νομίζω να σταματήσω κάποτε.

2009-06-01T08:39:00.000-07:00

Την μέρα αυτήν την τρέμω αλήθεια
που θα μου πεις
"να, ξέρεις... αλλά... ναι κι εγώ"
δεν θέλω να έρθει ποτέ...

τον αποκάλεσαν έτσι πολλές φορές,
φαντάσου κι εδώ μέσα
εμένα φυσικά ποτέ
αρνείται πεισματικά...
και το ένα και το άλλο

πως θα μάθω επιτέλους;

2009-05-31T12:00:00.000-07:00

Θα αναζητήσω σωτηρία στις μοναχικές μου βόλτες

αν μη τι άλλο, αυτές δεν με βαριούνται ποτέ

αίσχος

2009-05-31T09:52:00.001-07:00

Τι ακόμα απ'αυτά που κορόιδευα θα κάνω;;;;;;;;;

2009-05-29T06:07:00.000-07:00

Σ'αγάπησα.

Ναι, δεν θα το αρνηθώ - το οτι δεν σου το είπα ποτέ, δεν σημαίνει το αντίθετο. Το οτι πιθανότατα δεν θα στο πω ποτέ, επίσης... μα ξέρεις πως θα ήθελα να το πω. Πάνε χρόνια, το ξέρω, μα δεν άλλαξε τίποτε. Τώρα είμαι ένας κατεστραμμένος νέος που πρόσφατα τελείωσε το σχολείο και τρέφεται απο την ίδια του την μιζέρια, εσύ είσαι ενας αποτυχημένος νέος που δεν τελειώσε το σχολείο, (παρόλο που θα'πρεπε) και ζεις για την πρέζα. Συχνά νιώθεις κενός, όπως μου είπες κάποτε. Δεν στο είπα οτι κι εγώ συχνά νιώθω έτσι, αλλά τι να το κάνεις..

Στο δρόμο δεν σε χαιρετάω, γιατί δεν θέλω να σε κοιτάζω στα μάτια. Δεν θα μου κάνει καλό: ξέρεις πως έχω την μαλακία να τα νιώθω όλα όσο πιο βαθιά γίνεται, και να τα φτάνω όλα στην ακραία συνέπεια των θέσεων τους.. και πια βρήκα τη δύναμη και κάποιες φορές το παλεύω, οπότε πάρ'το οτι μου κάνεις χάρη. Γιατί, να ξέρεις, αυτό παραπάνω τρομάζει πολύ τους ανθρώπους κι όχι άδικα, όλοι έχουν την ζωή τους να αντέξουν, δεν χρειάζονται κανένα πρόσθετο βάρος, τόσο απλά.

Συγνώμη που ήσουν απλά η αφορμή για το παραπάνω, και που θα είμαι εγώ αυτός που θα σε αφήσω, για μια ακόμη φορά - ακριβώς αυτό θα σου εξηγήσει κι άλλα.

Μ Ο Ν Ο Π Λ Ε Υ Ρ Ο Σ

2009-05-22T14:19:00.000-07:00

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θυληκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Κική Δημουλά, "Ο πληθυντικός αριθμός"
(Το λίγο του κόσμου, 1971).

Το παραπάνω ποίημα της Δημουλά, προσφέρεται για δύο αναγνώσεις, μια κυριολεκτική, που αφορά την γραμματική, και μια μεταφορική, το βίωμα. Ίσως αυτά να είναι μαλακίες.. εσύ παρ'το όπως θες.

2009-05-04T13:23:00.000-07:00

2009-04-19T07:35:00.000-07:00

Βγήκα πάλι έξω λοιπόν, μόνος, κουβαλώντας μόνο τα κλειδιά μου και το γαμημένο μυαλό μου, που -πάλι- όλη μέρα με κούρασε τόσο με τις μαλακίες του.. βγήκα λοιπόν και υποκρίθηκα οτι βγήκα για κάποιο λόγο, οτι - και καλά - κάπου πηγαίνω, και μάλιστα είμαι βιαστικός. Είδα κανα δυό γνωστούς, θα ήθελα να μην τους δω, αλλά εντάξει ήμουνα κύριος, φόρεσα χαμόγελο κι τους χαιρέτησα, αλλά ξέρεις βιαζόμουνα.

2009-04-12T17:22:00.000-07:00

μείνε...

-

2009-02-24T11:22:00.000-08:00

Κάποτε, οι μέρες, περνούσαν πιο γρήγορα, ίσως και πιο όμορφα.
Τότε οι γύρω μου με αναγνώριζαν,
έστω κι αν ο ίδιος, κοιτάζοντας επίμονα στον καθρέφτη,
βαθιά μέσα στην κόρη του ματιού, δεν έβλεπα κάτι.

Κάποτε οι νύχτες, ήταν πιο ήσυχες.
Τότε άνοιγες λίγο το παντζούρι, κι έβλεπες την απένταντι
πολυκατοικία να φωτίζεται κάθε λίγο, απο τα αμάξια που περνούσαν, και ήταν ωραία, και σ'έπαιρνε ο ύπνος έυκολα.
Ίσως κιόλας να ονειρευόσουν κάτι, έναν άνθρωπο να περπατάει δίπλα σου,
ένα χέρι να πιάνει το δικό σου, κάποιον να σε φιλάει στο μέτωπο...

2008-05-04T00:16:00.000-07:00

Γιατί αυτό, καλέ μου φίλε;
Ξέρεις πως ήμουν μικρός. Ξέρεις πως σε είχα σαν πρότυπο.
Ξέρεις πως ήσουνα μάλλον ο καλύτερος μου φίλος.
Όταν άρχισα να καταλαβαίνω τι γίνεται, οι τύψεις με σκότωναν.
Καταλαβαίνεις τι έχεις κάνει, παιδικέ μου φίλε;
Ξέρεις ότι μετά από τόσα χρόνια, σκέφτομαι ακόμα τι είχε γίνει; Θυμάμαι, παιδικέ μου φίλε, την διάρκεια και το μετά, πολύ καλά.
Και το ξαναέκανες. Όχι μία, ούτε δύο φορές.
Και δεν το μαρτύρησα ποτέ.
Παιδικέ μου φίλε, είσαι ο λόγος που δεν θυμάμαι να έζησα τόσο σαν παιδί.
Ναι, είσαι η αιτία που όταν κοιτάω πίσω στο παρελθόν, οι πράξεις σου είναι το πρώτο πράμα που μου έρχεται στο μυαλό. Πολλές φορές είναι η μόνη ανάμνηση, παιδικέ μου φίλε.
Μα, φίλε μου, φυσικά και Ε Σ Υ είσαι ο λόγος που δεν θέλω να κοιτάω πίσω.
Θα έπρεπε να ξέρεις ότι μετά δεν ήμουν καλά. Δεν ήθελα την ζωή μου μετά, παιδικέ μου φίλε.
Πρέπει να ξέρεις, ότι, μάλλον διαμόρφωσες ένα αρκετά σημαντικό χαρακτηριστικό του εαυτού μου, παιδικέ μου φίλε. Με έναν τρόπο κακό. Έπρεπε να το αφήσεις να γίνει μόνο του, φίλε μου.
Δεν σε μισώ. Αλλά πια δεν κλαίω, φίλε μου.
Δεν θέλω να μου ξαναμιλήσεις ποτέ, παλιέ, παιδικέ φίλε μου.